Escudos gorilas

A República Democrática do Congo é un pais tan inmenso como a inestabilidade e guerra na que está sumido case que dende a súa independencia. De cando en vez sae nas primeiras páxinas dos medios occidentáis cando o conflicto pode ameazar o noso way of life. Hai uns meses polo explotación do coltan, un mineral do que o Congo ten o 80% das reservas mundiais e que se emprega para obter tántalo que é indispensable na industria electrónica; pero antes foi noticia sobranceira polo ébola.

Hoxe veño de coñecer que, sabedores do valor que para occidente teñen os gorilas de montaña que alí habitan (gracias o asasinato de Fossey e a sua encarnación por Sigourney Weaverno filme gorilas na néboa), os guerreiros mai mai os fixeron reféns e ameazan con matalos si o exército congolés contininúa a perseguilos.

Parece ser que non tiveron tanto éxito medático como agora cando hai uns meses utilizaron como escudos humáns ós gardabosques que finalmente asasinaron.

[nunha das fotos -adiviñade cal- podedes ver a gedeón un caudillo katangués que chegou a ter un exército de 2000 nenos soldado]

Investimento en I+D+i

China desbancará a la UE en I+D en sólo dos años. Este titular apareceu en El País de onte. A transcendencia da noticia pasou un chisco desapercibida un tanto por que xa se sabía, outro porque China está moi lonxe e as novas que chegan de alí semellan alleas ó noso transcurso cotiá. Pero a transcendencia é fabulosa. Esta máis que demostrado que os investimentos en I+d+i son os que garanten no mundo occidental o crecemento sostible a longo plazo e os únicos que van permitir manter un nivel de prosperidade nunha Europa na que a industria deslocalizase a esgalla sen a más mínima reflexión acerca da súa responsabilidade social. O goberno actual da Xunta de Galicia ten tomado moi en serio este factor de desenvolvemento e, precisamente nestes días, estamos a ver os primeiros pasos do PLAN INCITE. Esperemos que dea os froitos que del se agardan.

Levitación

Por petición expresa de Chiquito de la H61




Cando neno eu levitaba, e lémbrome que o facía francamente ben. Foi unha propiedade que non sei como a collín, pero duroume pouco, só poiden levitar a gusto entre os cinco e os sete anos, e dende entón máncame esa sensación. Era fráncamente un pracer sentir o ascenso vertical, coma un Harrier, e despois voar, voar, voar, subindo e baixando, ollando a todos e a todo dende as alturas, descubrindo una nova perspectiva e tamén -con gran sorpresa porque pola miña estatura non o advertira cando estaba con pes no chan- que máis de un era careca. O único que lamentaba era que eu so controlaba o vo a vontade, pero non cando iste íase producir. Así, moitas veces que quería dar un rule polo aire non era quen de consegir nin despegar un chisco os tacóns da terra. Outras, pola contra mentras andaba distraido pola rua sentía como a ingravidez se apoderaba do meu corpo e comenzaba a flotar lixeiro coma un globo. Xúrovos que todo o relato e certo o cento por cen.

Hoxendía hai un mago, un tal Criss Angel, que ten no youtube unha manchea de videos onde levita. En alguno deles mesmo descubre un sinxelo truco de como facelo. Pero ainda así, a xente segue a creer que ten poderes increibles.

A combinación da maixia, os magos carismáticos e a credulidade da xente segue a ser letal para a racionalidade e sensibilización social da ciencia. Martin Gardner, un divulgador científico de primeiro nivel, escéptico e mago (ainda que muito menos coñecido polo gran público que o anterior xa que nin sae no youtube) empregou os seus coñecementos para desenmascarar moitos dos trucos da pseudociencia. Algún día falarei dalgún pasaxe da sua biografía.

Entre tanto eu sigo ca morriña de non volver a ter aquelas alucinacións sen necesidade inxerir ninguha sustancia.

Si lo haces, malo, y si no, peor

Non adoito a ver moito a tele, menos as series e case nuca as americanas. Abúrrenme. Pero House é diferente. Representa un persoaxe que me engaiola pola mixtura expléndida de escepticismo e cinismo do seu perfil sicolóxico.

Un dos capítulos de hoxe -o que da título ó post- que presenta a dialéctica entre ciencia e relixión é realmente memorable.

Pd. Díxome unha nativa américana que a serie en versión orixinal é ainda millor porque o protagonista ten un acento británico que reforza a sua idiosincrasia

Makambo

Geoffrey Oryema – Makambo

O máis profundo de África. Para escoitar cos ollos pechados

correo postal

O libro viña da India. A sensación de atopar esto no buzón e abrilo non a experimentas por ftp

Unha nova editorial.

Noraboa a Ramón Nuñez -a quen lle adiquei o primeiro post deste blog- porque agora presenta a súa nova aventura editorial e blogueira: lepourquoipas

Agardo que teña un manchea de éxitos