morte dun alpinista

Levo saindo ao monte dende moi cativo. Durante un tempo tiven devaneos ca montaña e sempre me sentín engaiolado por este deporte e sobre todo polos alpinistas. Xa de neno ollaba absorto a telefunken de branco e negro cando Pérez de Tudela narraba as súas aventuras.

Hai tempo que non me emocionaba tanto unha crónica como a que ven na edición de El País de hoxe. Na cara sul do Anapurna que vedes na foto fica neste momento o corpo de Iñaki.

Qué é o que lles impulsa a deixar ata a vida por acadar o cumio? Non podo imaxinar como ten que ser de fabulosa a intensidade do pracer, o torrente de endorfinas que se deben liberar cando eses alpinistas chegan a sua meta, como para compensar o risco certo de morrrer por elo.

modelización estocástica

Hai xa moito tempo que aproveito situacións cotidiás para observar as persoas.

Tento imaxinar a partires das pequenas pistas que proporciona o seu aspecto, a súa vestimenta, o que mercan no super, o que leen mentras agardan o turno, os pequenos retazos que escoito das súas conversas cómo será a súa vida.

Pregúntome se serán felices, de qué se sentirán satisfeitos, qué é o que agardan da sua vida, qué será o que lles move a continuar, e inevitablemente me vexo facendo paralelismos entre as súas existencias imaxinadas ca miña propia e real.

Máis non fago nunca comparacións materiais -iso non me interesa- senon comportamentos vitais.

Gostaría de poder saber si o que imaxino é certo.

Algúns biólogos, sociólogos e economistas fan o mesmo ca min con fins más prácticos mediante modelización estocástica

Vigo

Fermoso edificio en primeira liña da praia de Boa Viagem. E doutro lado da rúa a seguinte advertencia (referirase aos promotores inmobiliarios vigueses?)

Mal de ollo

Xa hai que ter mala hostia. Porque desfacer ainda, pero facer... e ademáis gratis, polo pracer mesmo de facelo.

Mi madriña como anda a bruxería

Brasil 2

Onte acribilláronme os mosquitos durante a cea.

Levan dende hai un tempo por estes lares cunha epidemia de dengue. O dengue é unha enfermidade tropical que ten unha modalidade feble con febre e diarrea e outra que pode ser mortal que cursa con hemarraxias. A loita contra a enfermidade é doada. So hai que evitar a picadura do mosquito transmisor e para eso hai que evitar a aprodecemento dos charcos e augas estancadas.

Din que en Río, onde ao parecer xa van por máis dun centenar de mortes, a delincuencia organizada nalgúns barrios favelistas é responsable da alta prevalencia da enfermidade. Ao parecer non entra a policia nesas rúas, mais tampoco os servizos de limpeza e eliminación de pragas, e con elo o mosquito segue a medrar nas charcas noxentas das ruas.

O contraste ven unha vez máis por boca do ministro de educación: Brasil representa xa o 2% da producción científica mundiual. Esto é unha cifra fabulosa que segue a medrar. Polo de agora o CAPES, a axencia encargada da formación de investigadores, deixa bolsas de 2000€ ao mes para extraxeiros postdoctorais sen cubrir, máis estou certo que isto vai mudar e nese momento ollareremos os resultados desa política de atracción de cerebros.

A vida cultural e, en particular, as expresións artísticas musicais e plásticas son activísimas. Antonte estiven nun concerto de Ney Matogrosso, un performer cantante que se distinguiu no pasado pola loita contra a dictadura. A sala con capacidade para máis de 3000 almas estaba a rebosar e iso que as entradas non eran baratas (entre 15 e 50 euros). A xente participou do espectáculo e a saida comentaban animadamente os pasados e próximos concertos da Sangalo, a Mercury cun coñecemento que fala da enorme participación e base social que teñen estos eventos.

brasil

Levo uns días neste país, e cada un deles é unha sorpresa maior. O primeiro que chama a atención é a sua inmensidade en todolos sensos. O luns estivemos co ministro de educación e apresentounos un plan co que van a incrementar en 16.000 os doutores nos vindeiros dous anos. E como isto calqueira cousa das que se está a falar aquí nestes días: biodiversidade, producción de alimentos, estudantes universitarios. Todas as cifras aquí son enormes.

Onte a noite aconteceu algo absolutamente cotidiano no Brasil. Fumos convidados a cear a casa dun amigo. Vive nun edificio amurallado cun sistema electrónico que avisa se alguen chimpa o muro a un garda de seguridade que se atopa nunha garita fortificada na entrada da finca. O taxista mostrouse reticente a ir a buscarnos para voltar ao hotel porque pasaban das 12 da noite, e na viaxe de volta non parou en nigún semáforo ainda que estiveran en vermello.

Neste país, todo e grande. O medo tamén.

cancro infantil

Aindaque a incidencia de cancro infantil está a medrar nos países desenvolvidos, especialmente en Europa nos últimos anos, máis medra a probabilidade de supervivencia dos nenos diagnosticados.

Incidencia, probabilidade son verbas que nos fan albiscar esperanzas cando lle pos ollos e cara a esa enfermidade.


***********************



A. é un neno extraordinario. O é dende antes de nacer cando estivo a piques de ser abortado e o é agora pola súa intelixenia e bondade. A. vai un curso adiantado pero mesmo podería ir dous. A. vai facer 12 anos en xuño. E abofé que vaino celebrar porque a pesares de estar loitando contra un linfoma segue a ser un neno alegre e sorrinte.

Onte foino buscar o seu pai a Madrid. Seica o tratamento -din que o derradeiro- non está a dar os resultados que agardaban.

Eu non teño forzas para chamar a súa casa e libero a anguria con este post neste blog que amorecía dende hai un mes por mor do traballo.

Qué pouco valor ten todo cando te efrontas con algo así.

Ánimo A. forza, moita forza.