viernes, 23 de mayo de 2008

morte dun alpinista




Levo saindo ao monte dende moi cativo. Durante un tempo tiven devaneos ca montaña e sempre me sentín engaiolado por este deporte e sobre todo polos alpinistas. Xa de neno ollaba absorto a telefunken de branco e negro cando Pérez de Tudela narraba as súas aventuras.

Hai tempo que non me emocionaba tanto unha crónica como a que ven na edición de El País de hoxe. Na cara sul do Anapurna que vedes na foto fica neste momento o corpo de Iñaki.

Qué é o que lles impulsa a deixar ata a vida por acadar o cumio? Non podo imaxinar como ten que ser de fabulosa a intensidade do pracer, o torrente de endorfinas que se deben liberar cando eses alpinistas chegan a sua meta, como para compensar o risco certo de morrrer por elo.

6 comentarios:

câosemdono dijo...

A min pasóume outro tanto con eses toliños de Al filo de lo imposible (Pérez de Tudela quédame algo máis lonxe). Fico pegado co fuciño á tele cando aparecen coas súas imaxes increíbles, a súa lírica narrativa engaiolante, a sinxeleza do puro e do salvaxe, cada vez máis difícil de atopar... Esta xentiña non é convencional, o seu patrón de conduta case corresponde ó duns inadaptados (en palabras deles). Son da caste de personas que mesturan místicismo, ciencia e deporte, e un séntese como un anano en comparación con eles. A mín pásame, alomenos... qué sana envexa e como os admiro... Descanse en paz Iñaki.

O Raposo dijo...

Algo ten que ter a montaña que atrae tanto. Quizais non se poda definir con palabras pero hai algo máxico que os impulsa a subir, malia a súa peligrosidade.

Cuspedepita dijo...

Impresionante todo o relacionado coa morte deste alpinista. A verdade é que rescatalo semellaba unha empresa imposible.
Supoño que ninguén máis que outros alpinistas pode imaxinar o que se sente alá no cumio, pero imaxino que verse capaz de chegar alí ten que ser moi adictivo.

Cuspedepita dijo...
Este comentario ha sido eliminado por el autor.
Mer dijo...

A mín deume moitísima pena, estiven seguindo a noticia ata coñecer o tráxico final.
Esta xente está feita doutra pasta, doutra materia, dignos de admiración, reflexan a parte máis sana da vida, e non me refiro exclusivamente ao físico, todo o contrario.
Eu, coma moitos, nunca sabremos nin chegaremos a comprender, como é o imán que os atrae. Pero é así.

occam dijo...

estou totalmente dacordo co que contades. están feitos doutra pasta